|
Albüm
Yorumları
Al DiMeola
World Sinfonia (Tomato, 1990)
Lâle Kuyucu
Müzisyenler:
Al DiMeola (ag, Abe Wechter Nylon, Ovation Custom,
Conde Hermanos)
Dino Saluzzi (bandoneon)
Arto Tunçboyacı (perc, ses)
Gumbi Ortiz (conga, perc)
Chris Carrington (cg)
Al DiMeola ilk World Sinfonia albümünü 1990'da kaydetti.
Teknik açıdan tam bir gitar virtüözü olan Al DiMeola'nın
ikinci World Sinfonia albümü 1993'te Heart of the
Immigrants adıyla piyasaya çıktı. Her iki albüm de
efsanevi bandoneon ustası Astor Piazzollla'ya adanmış.
Hızıyla ve bu hızın içinde oluşturduğu duyarlılıkla
dinleyen herkesi şaşırtan Al DiMeola'dan ününe yakışır
bir albüm World Sinfonia. Müzisyenlere bakıldığında
da tam bir dünya karması görüyoruz. Ve tabii ki en
büyük sürprizlerden biri, Arto Tunçboyacı. Her zaman
Latin temalarına ve ritimlerine yatkın olan Al DiMeola'ya
bu albümde ayrıca ünlü bandoneoncu Dino Saluzzi de
eşlik ediyor.
70'lerin hızlı fusion gitaristi, 80'lerde değişimi
yaşadı. John McLaughlin ve Paco de Lucia ile kurduğu
üçlünün ardından içe bakış dönemi geldi. Bu albümde
karşımızda kusursuz bir akustik topluluğu var. Al
DiMeola'dan duymaya alışık olduğumuz bas ritimli vurguların
yerini Gumbi Ortiz ve Arto Tunçboyacı'nın oluşturduğu
çoklu ritimler almış. Ve tabii ki Dino Saluzzi'nin
varlığıyla biçimlenen bir kimyası var bu çalışmanın.
Al DiMeola'nın müziğinde yeni bir dönemin habercisi
olan bu albüm, kendi deyişiyle "Latin ve Afrika ritimlerini
Orta Doğu armonisiyle ve cazın emprovizasyonuyla yorumlayan
yetkin bir akustik topluluk" sunuyor bize.
Açılış parçası olan Perpetual Emotions, Al DiMeola'nın
vurgulu gitarında sağ elin hünerlerini görmemiz için
yapılmış sanki. DiMeola yine çok hızlı. Arto Tunçboyacı'nın
sesi şarkıya çok iyi oturuyor. Joe Zawinul'un 1996'da
çıkardığı ve son yılın en ilginç albümlerinden biri
olan Stories from the Danube'da da bu hissi yaşatıyor
Tunçboyacı. Orient Blue, Al DiMeola'nın ilk kez McLaughlin
ve de Lucia ile kaydettiği Passion, Grace and Fire
albümünde de yer almıştı. Bu yorumda McLaughlin ve
de Lucia'nın flamenko gitarlı yorumlarının yerini
Dino Saluzzi'nin bandoneonu alıyor. Beste sadece bu
nedenle bile çok değişik bir tınıya kavuşuyor. Bir
sonraki şarkı, Astor Piazzolla'nın ünlü bestesi Tango
Suite Part 1. Hem Al DiMeola, hem de grup üyeleri
için gerçek bir müzik sınavından herkes alnının akıyla
çıkıyor. Bu şarkıdaki gitar-bandoneon ikilisi doyulmaz
güzellikte. Astor Piazzolla'nın neden çok önemli bir
müzisyen olduğunu anlamamız için de çok iyi bir fırsat.
Falling Grace'in çok zengin bir armonisi var. Al DiMeola
bu şarkının her notasının tadını çıkarıyor. Last Tango
For Astor, Piazzolla'ya adanmış bir DiMeola bestesi.
Modern tangonun babası kabul edilen Piazzolla için
yazılan bu şarkıda Dino Saluzzi ve Al DiMeola'nın
unisonları çok başarılı. No Mystery, albümün en ilginç
duraklarından biri. Şarkı, Chick Corea'nın Return
to Forever dönemine ait. Al DiMeola'nın düzenlemesiyle
grup yorumuna çok iyi aktarılan şarkının en önemli
anı da sonlarda Arto Tunçboyacı-Al DiMeola arasındaki
ritmik atışmada yaşanıyor. Lustrine, emprovizasyon
açısından tam bir başyapıt. Dino Saluzzi'nin melodisi
üzerinde gitar ve vurmalı çalgılardan usta işi notalar
dinliyoruz. Bu şarkı albümün en parlak yıldızlardan
biri, buna hiç kuşku yok. Little Cathedral, kısa bir
solukla son şarkı olan La Cathedral'e bağlanıyor.
Al DiMeola'nın gitar yorumuyla yaman bir tırmanış
ve alışveriş içeren bu şarkıyla albümden ayrılıyoruz.
World Sinfonia, Al DiMeola'nın müzik serüveninde
çok önemli bir kilometre taşı. Dört yıllık bir aradan
sonra sanatçının ulaştığı noktayı ve bundan sonra
gideceği yönü işaret etmesi açısından da ayrı bir
önem taşıyor. Akustik cazın dünya müziğini bu kadar
iyi kavradığı bir çalışmayı kaçırmamak gerek..
Bu yazı, Jazz, Blues ve Emprovize Müzik Dergisi'nin
Ekim-Kasım-Aralık 1996 sayısında yayınlanmıştır.
© 1996, Lâle Kuyucu
Bütün hakları Lâle Kuyucu'ya aittir. Yazarın yazılı
izni olmaksızın, yazının tümü ya da bir parçası yeniden
basılamaz. Kaynak gösterilmeksizin alıntı yapılamaz.
| 
