| Aspects of Love / Yorum
Oyun çok güçlü bir melodi olan "Love Changes Everything"
ile başlar ve birkaç dakika içerisinde seyirci müziğin
ve ortamın büyüsüne kapılır. Kalbi fethedilmiştir.
Ancak bu ani coşku sürekli olmaz. Özellikle 2. Perdeye
geçtikten sonra oyuna karşı ilgi gittikçe azalır,
motivasyon düşer. Finalde ise seyredenin oyundan bir
sonuç çıkaramayacak kadar kafası karışmıştır. Bu düşüşün
belki de en önemli nedeni hikayenin çok sıradan, sıkıcı
olması. İkinci nedeni de 2. Perdenin bir iki özel
yer hariç müziğinin tamamen birinci perdedeki müziğin
kopyası olması. Hep aynı müzikal temalar aynı orkestrasyonlarla
aynı insanlar tarafından seslendirilir.
Oyunun en takdire değer yanlarından biri aktörlerin
dramatik başarılarıdır. Oyunu sadece CD'den dinleyen
biri bile solistlerin icraları ve kattıkları duygular
ile oyunu seyrediyormuş gibi bir hisse kapılır, konuyu
rahatlıkla takip edebilir.
Müzik diğer Webber eserleri gibi mükemmel. Düetler
harika. Özellikle Alex'in Rose'u öldürmeye teşebbüs
ettiği bölüm öncesi tartışmalarını anlatan düet oyunun
en başarılı yerlerinden biri. Müziğe dair söylenebilecek
tek eksi nokta Webber'in son dönemlerde yazdığı diğer
müzikallerde de gözlenen aşırı müzikal tekrarlar.
Dinleyeni oldukça rahatsız ediyor. Çünkü eser 3 saate
yakın uzunlukta ve özellikle 2. Perdede dinleyici
bir takım yenilikler, taze kan bekleyişleri içinde.
Ancak böyle bir süpriz hiçbir zaman gerçekleşmiyor
ve birinci perdede hayranlıkla dinlediğimiz müzikal
temalar ardı ardına defalarca tekrarlarla bıkkınlık
yaratıyor. "Love Changes Everything" bile... Kuşkusuz
bu Webber'in son dönemlerde girdiği müziği ile ilgili
ticari çabalarını gözler önüne seren bir örnek; daha
az eserle daha çok müzikal yapım oluşturup franchising
sistemi ile çalışan şirketine daha fazla ürün yaratarak
daha fazla para kazanmak...
Senfonik kalabalık bir operadan çok oda müziği özellikleri
Webber'in başka bir produksiyonunda bulunmayan tek
olma özelliği katıyor esere.
Bunun yanında konu müziğe göre son derece bayağı
ve zayıf kalıyor. Ekip çok az; oyun çok uzun; 3 saat
boyunca devamlı aynı 3 insan girip çıkıyor. Ve o kadar
uzun bir oyunun finaline özgü hiçbir süpriz yok. Finalde
Alex'in Giulietta'yı seçmesiyle seyirciye verilen
hiçbir mesaj yok, hiçbir ders yok. Ve finaline dayanarak
oyunun bir anatemasını çıkarmaya çalıştığım zaman
pek fazla ilerleyemiyorum.
Bunun yanında hikaye son derece rahatsız edici ilişkilerle
dolu. Yeğeninin sevgilisiyle evlenen amcalar, sevgilisinin
kızıyla yatağa giren kuzenler, kocasının cenaze töreninde
yeğenini tavlamaya çalışan dullar... Hiçbir çağdaş
toplumun kabul edemeyeceği çarpık ilişkiler bunlar
ve seyirci tarafından da hiçbir zaman sempati toplayamayacak
özellikler. Oyunda ne kadar karakter varsa neredeyse
hepsi birbiriyle yatıyor. Rose ve Giulietta'nın bile
"Stop... Wait.. Please"in sonunda ne yaptıkları meçhul.
Belki de oyun yazarlarının tek amacı "Dallas" türü
TV dizilerindeki süregelen çarpık aşk ilişkileri ile
alay etmek ama gene de seyirciye pek sempatik gelmiyor
bunlar.
Kısacası müzik çok güzel ama çok uzun ve monoton...
Oyuncular sergiledikleri drama ile hayranlık yaratacak
kadar başarılılar ama yanlış bir hikaye seçimi yapılmış.
Ayhan Şahin
Haziran 1997
| 
